Peryndopryl (Perindoprilum)

Peryndopryl wpływa na układ renina–angiotensyna–aldosteron, dzięki czemu rozszerza naczynia krwionośne i pomaga obniżyć ciśnienie tętnicze. Jest stosowany w leczeniu wybranych chorób układu sercowo-naczyniowego, a jego dawkowanie wymaga uwzględnienia m.in. wskazania, wieku pacjenta i czynności nerek. Dowiedz się, jakie są wskazania do stosowania peryndoprylu, jakie działania niepożądane może powodować i jak bezpiecznie go stosować.

Co to jest peryndopryl i jak działa?

Peryndopryl (łac. perindoprilum) to lek należący do grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACEI). Hamuje aktywność enzymu odpowiedzialnego za przekształcanie angiotensyny I w biologicznie czynną angiotensynę II, która powoduje skurcz naczyń krwionośnych i pobudza wydzielanie aldosteronu przez korę nadnerczy. W efekcie dochodzi do zmniejszenia napięcia naczyń i obniżenia ciśnienia tętniczego.

Zablokowanie tego procesu sprawia, że działanie peryndoprylu polega przede wszystkim na rozszerzaniu naczyń krwionośnych, co zmniejsza opór obwodowy i obciążenie serca. Peryndopryl jest prolekiem, który po wchłonięciu z przewodu pokarmowego ulega przekształceniu do aktywnego metabolitu – peryndoprylatu. To właśnie peryndoprylat odpowiada za zasadnicze działanie farmakologiczne leku.

Peryndopryl występuje w preparatach w postaci różnych soli, m.in. z argininą lub tert-butyloaminą. Stosuje się również preparaty złożone, zawierające peryndopryl w połączeniu z innymi substancjami, np. indapamidem lub amlodypiną.

Mechanizm działania na poziomie komórkowym

Zrozumienie, jak dokładnie funkcjonuje peryndopryl w organizmie człowieka, wymaga uwzględnienia również jego wpływu na bradykininę. Hamując ACE, lek zmniejsza stężenie angiotensyny II, a jednocześnie ogranicza rozkład bradykininy – peptydu rozszerzającego naczynia krwionośne. Wzrost aktywności bradykininy dodatkowo wspiera działanie rozszerzające naczynia. Jednocześnie zwiększona aktywność bradykininy i innych mediatorów może przyczyniać się do wystąpienia charakterystycznego dla inhibitorów ACE suchego, uporczywego kaszlu.

Na co stosuje się peryndopryl? Wskazania

Peryndopryl stosuje się przede wszystkim w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Lek obniża zarówno ciśnienie skurczowe, jak i rozkurczowe, a jego działanie nie wiąże się z odruchowym przyspieszeniem czynności serca. Peryndopryl może być stosowany samodzielnie lub w połączeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi.

Wskazania do stosowania peryndoprylu obejmują również leczenie niewydolności serca – zakres tego wskazania zależy od konkretnego preparatu. Hamowanie układu renina–angiotensyna–aldosteron prowadzi do rozszerzenia naczyń i zmniejszenia obciążenia następczego oraz wstępnego serca, co może korzystnie wpływać na jego pracę.

Ponadto peryndopryl stosuje się u pacjentów z objawową stabilną chorobą wieńcową w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia zdarzeń sercowo-naczyniowych, w tym zawału mięśnia sercowego. W tym wskazaniu działanie leku wykracza poza samo obniżanie ciśnienia tętniczego i wiąże się ze zmniejszeniem ryzyka poważnych powikłań sercowo-naczyniowych.

Jak stosować peryndopryl? Dawkowanie

Dawkowanie peryndoprylu zależy przede wszystkim od wskazania, wieku pacjenta, czynności nerek oraz konkretnego preparatu. Lek stosuje się doustnie, zwykle raz na dobę, rano, przed posiłkiem, popijając tabletkę wodą. Spożycie pokarmu zmniejsza konwersję peryndoprylu do aktywnego peryndoprylatu, a tym samym jego biodostępność.

Peryndopryl należy przyjmować zgodnie z zaleceniami lekarza i nie zmieniać samodzielnie ustalonej dawki. Dawka początkowa oraz jej późniejsze zwiększanie zależą od wskazania i indywidualnej odpowiedzi pacjenta. U osób w podeszłym wieku, pacjentów z zaburzeniami czynności nerek oraz osób przyjmujących leki moczopędne konieczne może być rozpoczęcie terapii od niższej dawki i szczególne monitorowanie ciśnienia tętniczego, czynności nerek oraz stężenia potasu.

Modyfikacja dawki u seniorów i z chorobami nerek

U pacjentów w podeszłym wieku oraz osób z niewydolnością nerek eliminacja peryndoprylatu jest spowolniona, dlatego dawkę należy dostosować do czynności nerek, m.in. na podstawie klirensu kreatyniny. W zależności od jego wartości dawka może być zmniejszona, a w przypadku pacjentów poddawanych hemodializie obowiązują odrębne zasady dawkowania.

Podczas leczenia konieczna jest kontrola stężenia kreatyniny i potasu we krwi, szczególnie po rozpoczęciu terapii oraz po zmianie dawki. U pacjentów przyjmujących diuretyki lub narażonych na odwodnienie należy uwzględnić zwiększone ryzyko niedociśnienia i zaburzeń czynności nerek.

Pobierz aplikację

Receptomat w telefonie!

Dbaj o zdrowie tak jak Ci wygodnie!

Aplikacja Receptomat to innowacyjne rozwiązanie telemedyczne, które pozwala dbać o ciągłość leczenia w prosty sposób. Usługi medyczne są dostępne dla Ciebie przez 7 dni w tygodniu! Umów się na teleporadę, prześlij dokumentację medyczną, ustaw powiadomienia o lekach. Wygodnie, szybko, niezawodnie.

Pobierz naszą aplikację

Peryndopryl – jakie są przeciwwskazania i środki ostrożności?

Peryndopryl nie może być stosowany u wszystkich pacjentów. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na tę substancję, którykolwiek składnik preparatu lub inny inhibitor ACE. Leku nie należy stosować również w II i III trymestrze ciąży, ponieważ może powodować poważne zaburzenia rozwoju i czynności nerek płodu oraz inne ciężkie powikłania. Inhibitory ACE nie są również zalecane w I trymestrze ciąży.

Należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów narażonych na niedociśnienie, odwodnienie lub zaburzenia czynności nerek.

Przeciwwskazania do stosowania peryndoprylu obejmują m.in.:

• przebyty obrzęk naczynioruchowy związany ze stosowaniem inhibitora ACE,
• dziedziczny lub idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy,
• jednoczesne stosowanie aliskirenu u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek (GFR <60 ml/min/1,73 m²),
• jednoczesne stosowanie sakubitrylu/walsartanu,
• istotne obustronne zwężenie tętnic nerkowych lub zwężenie tętnicy jedynej czynnej nerki,
• niektóre pozaustrojowe metody leczenia, podczas których krew ma kontakt z powierzchniami o ujemnym ładunku, np. niektórymi błonami dializacyjnymi.

W trakcie leczenia należy monitorować ciśnienie tętnicze, czynność nerek oraz stężenie potasu we krwi. Pacjent powinien poinformować lekarza o planowanym zabiegu chirurgicznym, ponieważ niektóre leki stosowane podczas znieczulenia mogą nasilać działanie hipotensyjne peryndoprylu.

Peryndopryl a inne leki – interakcje

Analizując peryndopryl i inne leki stosowane jednocześnie, należy zwrócić uwagę przede wszystkim na preparaty wpływające na stężenie potasu oraz czynność nerek. Suplementy potasu, zamienniki soli zawierające potas i diuretyki oszczędzające potas mogą zwiększać ryzyko hiperkaliemii. Podobne zagrożenie wiąże się z jednoczesnym stosowaniem niektórych leków, m.in. trimetoprimu, heparyn, cyklosporyny czy takrolimusu.

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym ibuprofen, mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe peryndoprylu, a także zwiększać ryzyko pogorszenia czynności nerek i wystąpienia hiperkaliemii. Szczególnej ostrożności wymagają osoby odwodnione oraz pacjenci przyjmujący jednocześnie leki moczopędne.

Jakie są możliwe skutki uboczne peryndoprylu?

Każdy produkt leczniczy może wywoływać działania niepożądane, a skutki uboczne peryndoprylu są dobrze poznane. Jednym z charakterystycznych działań inhibitorów ACE jest suchy, uporczywy kaszel. Jego występowanie wiąże się m.in. z hamowaniem rozkładu bradykininy i innych mediatorów w drogach oddechowych. Kaszel zwykle ustępuje po odstawieniu leku, choć może utrzymywać się jeszcze przez pewien czas. Jeśli jest uciążliwy, lekarz może rozważyć zmianę terapii na lek z innej grupy, np. antagonistę receptora angiotensyny II (sartan).

Do częstych działań niepożądanych peryndoprylu należą również bóle i zawroty głowy, zaburzenia widzenia, szumy uszne, niedociśnienie tętnicze oraz osłabienie. Ze strony układu pokarmowego mogą wystąpić nudności, wymioty, bóle brzucha, biegunka, zaparcia, niestrawność oraz zaburzenia smaku. Możliwe są również duszność, wysypka, świąd i kurcze mięśni.

U niektórych pacjentów, zwłaszcza na początku leczenia lub po zwiększeniu dawki, może dojść do niedociśnienia tętniczego, któremu towarzyszą zawroty głowy, osłabienie lub omdlenie. Peryndopryl może również powodować zwiększenie stężenia potasu we krwi oraz pogorszenie czynności nerek, dlatego podczas terapii w określonych grupach pacjentów konieczne jest monitorowanie tych parametrów.

Rzadkim, ale poważnym działaniem niepożądanym jest obrzęk naczynioruchowy obejmujący m.in. twarz, wargi, język lub krtań. Obrzęk języka, głośni lub krtani może prowadzić do niedrożności dróg oddechowych i stanowić zagrożenie życia. W przypadku wystąpienia takich objawów konieczna jest natychmiastowa pomoc medyczna.