Diuver

Ile kosztuje lek Diuver? Cena, refundacja

Lek Diuver to lek nierefundowany. Jego cena 100% zależy od dawki substancji czynnej i różni się w zależności od apteki.

• Diuver 5 mg cena za opakowanie 30 tabletek wynosi od 14,95 zł do 39,59 zł.
• Diuver 10 mg cena za opakowanie 30 tabletek wynosi od 17,95 zł do 46,99 zł.

Podane ceny w przyszłości mogą ulec zmianie.

Diuver – jak działa, na co i dla kogo

Substancją czynną leku jest torasemid o działaniu moczopędnym. Po przyjęciu doustnym, torasemid jest szybko i w znacznym stopniu absorbowany przez organizm, osiągając maksymalne stężenie w osoczu krwi w ciągu 1 do 2 godzin od podania. Około 80% przyjętej dawki leku jest eliminowane przez nerki w postaci moczu.

Diuver jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego pierwotnego, a także w celu redukcji obrzęków spowodowanych zastoinową niewydolnością serca, problemami w funkcjonowaniu wątroby lub nerek i w obrzęku płuc.

Lek przeznaczony jest dla dorosłych. Brak doświadczeń klinicznych w stosowaniu leku u dzieci i młodzieży.

Diuver – skład leku

Substancją czynną leku Diuver jest torasemid. Każda tabletka zawiera 5 mg lub 10 mg torasemidu oraz substancje pomocnicze: laktozę jednowodną, skrobię kukurydzianą, karboksymetyloskrobię sodową (typ A), krzemionkę koloidalną bezwodną, stearynian magnezu.

Diuver – dawkowanie

Lek należy przyjmować zgodnie z zaleceniami lekarza. W przypadku wątpliwości dotyczących dawkowania leku, konieczna jest konsultacja z lekarzem lub farmaceutą.

Nadciśnienie pierwotne

Zalecana dawka początkowa Diuver to 2,5 mg raz dziennie. Istnieje możliwość zwiększenia dawki do 5 mg raz dziennie, jeśli zachodzi taka potrzeba. Badania wskazują, że stosowanie dawek przekraczających 5 mg dziennie nie przyczynia się do dalszego zmniejszenia wartości ciśnienia tętniczego. Oczekiwany maksymalny efekt terapeutyczny jest osiągany po upływie około 12 tygodni terapii.

Obrzęki

Zalecana dawka początkowa to 5 mg raz na dobę. W sytuacji, gdy jest to uzasadnione, dawkę można stopniowo podwyższać, nie przekraczając jednak 20 mg na dobę. W szczególnych i indywidualnych sytuacjach stosowano 40 mg dziennie Diuver.

Tabletki należy przyjmować rano popijając wodą. Diuver można przyjmować niezależnie od posiłków.

W przypadku przedawkowania konieczny jest natychmiastowy kontakt z lekarzem. Przekroczenie zalecanej dawki może prowadzić do nadmiernej diurezy, co grozi ryzykiem odwodnienia oraz utraty elektrolitów. Objawami mogą być: zaburzenia żołądkowo-jelitowe, senność, splątanie, spadek ciśnienia, a nawet zapaść krążeniowa. Brak leku który mógłby przeciwdziałać nadmiernej podaży torasemidu, jednak w przypadku zaobserwowania powyższych objawów, konieczne jest zmniejszenie dawki lub przerwanie przyjmowania leku i wyrównanie równowagi wodno-elektrolitowej pacjenta podając płyny i elektrolity.

W sytuacji, gdy pacjent nie przyjmie leku w wyznaczonym czasie, zaleca się przyjęcie zapomnianej dawki najszybciej jak to możliwe. Jeśli zbliża się czas kolejnej dawki lek Duver należy przyjąć o standardowej porze. Nie należy stosować podwójnej dawki, aby zrekompensować nie przyjętą dawkę leku.  

Diuver – przeciwwskazania, środki ostrożności

Należy dokładnie zapoznać się z przeciwwskazaniami i środkami ostrożności wymienionymi w ulotce leku przed jego zastosowaniem.

Przeciwwskazania do stosowania leku Diuver:

• nadwrażliwość na torasemid lub inne składniki leku,
• zaburzenia czynności nerek z bezmoczem,
• śpiączka wątrobowa i stany przedśpiączkowe,
• niedociśnienie tętnicze,
• okres karmienia piersią.

Środki ostrożności

Przed zastosowaniem leku Diuver konieczna jest konsultacja z lekarzem lub farmaceutą, szczególnie w przypadku poniższych sytuacji:

• zaburzenia w oddawaniu moczu: przed rozpoczęciem terapii należy usunąć przyczynę tych zaburzeń i przywrócić równowagę wodno-elektrolitową, szczególnie u pacjentów poddanych jednoczesnemu leczeniu glikozydami naparstnicy, glukokortykosteroidami, mineralokortykosteroidami lub lekami przeczyszczającymi,
• długotrwała terapia torasemidem: w trakcie terapii długoterminowej zaleca się regularną kontrolę gospodarki wodno-elektrolitowej, stężenia glukozy, kwasu moczowego, kreatyniny i lipidów we krwi i morfologii krwi (czerwonych i białych krwinek oraz płytek krwi),
• skłonność do zwiększonego stężenia kwasu moczowego we krwi i skazy moczanowej,
• utajona lub jawna cukrzyca: konieczność kontrolowania metabolizmu węglowodanów.

Należy zachować szczególną ostrożność w poniższych sytuacjach z powodu niedostatecznego doświadczenia z leczenia torasemidem:

• zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej,
• leczenie litem, aminoglikozydami lub cefalosporynami,
• niewydolność nerek wywołana czynnikami nefrotoksycznymi,
• wiek poniżej 12 lat.

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby wymagają specjalnej kontroli z powodu ryzyka zwiększenia stężenia torasemidu we krwi.

Jeśli pacjent podczas terapii Diuver doświadcza zawrotów głowy i podobnych objawów, powinien powstrzymać się od obsługiwania maszyn i prowadzenia pojazdów.

Interakcja z innymi lekami

Należy poinformować lekarza lub farmaceutę o wszystkich przyjmowanych aktualnie lub niedawno lekach, również preparatów dostępnych bez recepty przed rozpoczęciem terapii lekiem Diuver. 

Lek Diuver może wchodzić w interakcje z:

• glikozydami nasercowymi: możliwość zwiększenia wrażliwości mięśnia sercowego na te substancje, co jest efektem obniżenia poziomu potasu i/lub magnezu w osoczu,
• mineralokortykosteroidami, glikokortykosteroidami oraz środkami przeczyszczającymi: możliwość zwiększonego wydalania potasu,
• innymi lekami na nadciśnienie tętnicze: nasilenie działania hipotensyjnego,
• antybiotykami aminoglikozydowymi: zwiększenie toksyczności, 
• cisplatyną: zwiększenie toksyczności, 
• cefalosporynami: zwiększenie toksyczności,
• litem: zwiększenie toksyczności,
• lekami kuraropodobnymi: zwiększenie toksyczności, 
• teofiliną: zwiększenie toksyczności, 
• salicylanami: zwiększenie toksyczności,
• lekami przeciwcukrzycowymi: osłabienie działania,
• inhibitorami konwertazy angiotensyny: przemijające spadki ciśnienia przy stosowaniu z lekiem Diuver. Odstawienie torasemidu na 2-3 dni przed zastosowaniem inhibitora konwertazy angiotensyny albo zmniejszenie początkowej dawki obu leków może zapobiec lub zminimalizować spadki ciśnienia,
• lekami obkurczającymi naczynia np. adrenalina, noradrenalina: zmniejszenie reaktywności tętnic 
• niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi, np. indometacyną: zmniejszenie działania moczopędnego i hipotensyjnego torasemidu,
• probenecydem: zmniejszenie skuteczności torasemidu.

Nie przeprowadzono badań nad jednoczesnym podawaniem torasemidu i cholestyraminy u ludzi, ale w badaniach na zwierzętach stwierdzono zmniejszenie absorpcji torasemidu.

Stosowanie Diuver w ciąży i w okresie karmienia piersią

W przypadku ciąży lub jej podejrzenia, a także podczas planowania potomstwa przed zastosowaniem leku zaleca się konsultację z lekarzem, który oceni potencjalne korzyści i ryzyko dla matki i dziecka. Lek Diuver nie powinien być stosowany w ciąży.

Diuver a karmienie piersią

Przyjmowanie leku w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane. 

Diuver – skutki uboczne 

Każdy produkt leczniczy niesie ze sobą ryzyko wystąpienia różnorodnych skutków ubocznych, chociaż nie każdy pacjent ich doświadczy.

Po zastosowaniu leku Diuver działania niepożądane mogą mieć różne nasilenie i występować ze zmienną częstotliwością. 

Często (nie częściej niż u 10 na 100 pacjentów):

• zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, zwłaszcza jeśli pacjent stosuje dietę niskosodową,
• hipokaliemia (zmniejszenie stężenia potasu we krwi), zwłaszcza jeśli pacjent stosuje dietę ubogą w potas lub duże ilości środków przeczyszczających, w przypadku wymiotów, biegunki lub zaburzeń czynności wątroby,
• bóle i zawroty głowy, spadki ciśnienia, osłabienie, senność, stany splątania, utrata apetytu, kurcze mięśniowe: spowodowane znaczną diurezą, skutkującą utratą płynów i elektrolitów. Narażeni są na to szczególnie pacjenci na początku leczenia i w podeszłym wieku. Może istnieć konieczność zmiany dawki. 
• zwiększenie stężenia kwasu moczowego, glukozy i lipidów w osoczu,
• zaostrzenie się objawów zasadowicy metabolicznej,
• zaburzenia żołądkowo-jelitowe (np. utrata apetytu, ból brzucha, nudności, wymioty, biegunka, zaparcia),
• zwiększenie aktywności niektórych enzymów wątrobowych, np. gamma GT (gamma-glutamylotransferazy). 

Niezbyt często (nie częściej niż u 1 na 100 pacjentów): 

• nagłe zatrzymanie odpływu moczu u pacjentów z tego typu zaburzeniami, zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu krwi. 

Rzadko (rzadziej niż u 1 na 1000 pacjentów): 

• parestezje kończyn.

Bardzo rzadko (rzadziej niż u 1 na 10 000 pacjentów):

• powikłania zakrzepowe, 
• zaburzenia krążenia sercowego i mózgowego z powodu zagęszczenia krwi, w tym niedokrwienie serca i mózgu, które mogą prowadzić do zaburzeń rytmu serca, dławicy piersiowej, ostrego zawału mięśnia sercowego lub omdleń.

Lista rzadziej występujących skutków ubocznych Diuver znajduje się w ulotce leku.

Przechowywanie leku

Lek Diuver należy umieścić w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Lek należy przechowywać w oryginalnym opakowaniu, chroniąc go przed temperaturą powyżej 25°C.