Diprophos

Diprophos jest preparatem kortykosteroidowym stosowanym w leczeniu schorzeń przebiegających ze stanem zapalnym, reakcją alergiczną lub nadmierną aktywnością układu immunologicznego. Lek może być podawany ogólnoustrojowo lub miejscowo, w zależności od rodzaju choroby i decyzji lekarza. Dowiedz się więcej o tym leku, jego zastosowaniu, dawkowaniu i skutkach ubocznych z opisu poniżej i ulotki producenta. W razie pytań można umówić się na konsultację medyczną na Receptomat.pl, tam też można uzyskać e-receptę na lek Diprophos.

Diprophos – co to za lek?

Diprophos należy do grupy glikokortykosteroidów o silnym działaniu przeciwzapalnym, przeciwalergicznym oraz immunosupresyjnym. Stosowany jest w leczeniu wielu schorzeń, w których objawy wynikają z nadmiernie nasilonego stanu zapalnego, reakcji alergicznej lub nieprawidłowej aktywności układu odpornościowego. Znajduje zastosowanie między innymi w chorobach reumatycznych przebiegających z bólem i obrzękiem stawów, ciężkich chorobach alergicznych niewystarczająco kontrolowanych innymi metodami leczenia, wybranych chorobach skóry o podłożu zapalnym oraz niektórych chorobach autoimmunologicznych. Może być również podawany miejscowo do zmienionych chorobowo tkanek, takich jak stawy, kaletki maziowe czy zmiany skórne, gdy konieczne jest uzyskanie silnego działania przeciwzapalnego w określonym miejscu organizmu. Leczenie preparatem Diprophos ma zwykle charakter objawowy lub wspomagający i stanowi element szerszego postępowania terapeutycznego zaleconego przez lekarza. 

Na co stosuje się Diprophos?

Diprophos stosuje się w leczeniu:

• chorób układu mięśniowo-szkieletowego i tkanek miękkich: reumatoidalnego zapalenia stawów, zapalenia kości i stawów, zapalenia kaletki, zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa, zapalenia nadkłykcia, zapalenia korzeni nerwowych, lumbago, kręczu szyi, torbieli galaretowatej torebki ścięgna, zapalenia rozcięgna,
• chorób alergicznych: przewlekłej astmy oskrzelowej, stanów astmatycznych, kataru siennego, obrzęku naczynioruchowego, alergicznego zapalenia oskrzeli, alergicznego nieżytu nosa, reakcji polekowych, odczynów posurowiczych, reakcji po ukąszeniach owadów,
• chorób skóry: atopowego zapalenia skóry, tłuszczowego obumierania skóry, kontaktowego zapalenia skóry, ciężkiego zapalenia skóry po nasłonecznieniu, pokrzywki, liszaja płaskiego przerostowego, liszaja prostego ograniczonego, łysienia plackowatego, tocznia rumieniowatego krążkowego, łuszczycy, bliznowców, pęcherzycy, opryszczkowego zapalenia skóry, neurodermatozy, trądziku torbielowatego,
• kolagenoz: tocznia rumieniowatego układowego, twardziny skóry, zapalenia skórno-mięśniowego, guzkowego zapalenia tętnic,
• innych chorób, m.in. choroby Crohna, wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, zespołu nerczycowego, zapalenia nerek, wybranych chorób hematologicznych.

Leczenie hormonalne kortykosteroidami stanowi uzupełnienie terapii podstawowej i nie powinno jej zastępować. 

Jak działa Diprophos?

Betametazon będący substancją czynną leku Diprophos hamuje proces zapalny poprzez wpływ na aktywność komórek układu odpornościowego oraz produkcję mediatorów stanu zapalnego. Zmniejsza obrzęk, zaczerwienienie, ból i świąd, a także ogranicza nadmierną odpowiedź immunologiczną organizmu. Obecność dwóch estrów betametazonu zapewnia zarówno szybki początek działania, jak i utrzymanie efektu terapeutycznego przez dłuższy czas. 

Dla kogo jest przeznaczony lek Diprophos?

Lek może być stosowany u dorosłych, a w uzasadnionych przypadkach także u dzieci, jednak wymaga to ścisłej kontroli medycznej ze względu na ryzyko zaburzeń wzrostu i rozwoju.

Co wchodzi w skład leku Diprophos?

Jedna ampułka leku Diprophos zawiera 6,43 mg dipropionianu betametazonu (co odpowiada 5 mg betametazonu) i 2,63 mg fosforanu sodowego betametazonu (co odpowiada 2 mg betametazonu).

Pozostałe składniki to: disodu fosforan dwuwodny lub disodu fosforan bezwodny, sodu chlorek, disodu edetynian, polisorbat 80, alkohol benzylowy (E 1519), metylu parahydroksybenzoesan (E 218), propylu parahydroksybenzoesan (E 216), karboksymetyloceluloza sodowa, makrogol, kwas solny (do dostosowania pH), woda do wstrzykiwań.

Diprophos – zamienniki

Lek Diprophos nie ma bezpośredniego zamiennika.

Diprophos – dawkowanie

Dawkowanie leku Diprophos jest ustalane indywidualnie przez lekarza i zależy od rodzaju choroby, jej nasilenia, stanu pacjenta oraz odpowiedzi na leczenie. Preparat powinien być stosowany w najmniejszej skutecznej dawce przez możliwie najkrótszy czas pozwalający uzyskać kontrolę objawów.

Lek może być podawany domięśniowo (w leczeniu ogólnoustrojowym), dostawowo, okołostawowo, do kaletki maziowej, do pochewki ścięgna, śródskórnie lub bezpośrednio do zmiany chorobowej. Nie wolno podawać preparatu dożylnie ani podskórnie.

• Leczenie ogólnoustrojowe: W większości przypadków leczenie rozpoczyna się od dawki 1–2 ml zawiesiny podanej domięśniowo. Uzyskany efekt terapeutyczny może utrzymywać się przez tydzień lub dłużej. W ciężkich stanach, takich jak stan astmatyczny czy zaostrzenia niektórych chorób przewlekłych, lekarz może zdecydować o zastosowaniu większej dawki początkowej.
• Choroby układu oddechowego: Zwykle stosuje się 1–2 ml preparatu domięśniowo. U osób z astmą oskrzelową, katarem siennym, alergicznym nieżytem nosa i alergicznym zapaleniem oskrzeli poprawa może wystąpić już po kilku godzinach od podania.
• Choroby dermatologiczne: W chorobach skóry zazwyczaj podaje się 1 ml preparatu domięśniowo. W zależności od rodzaju schorzenia i odpowiedzi na leczenie lekarz może zdecydować o powtórzeniu dawki. W przypadku niektórych zmian skórnych lek może być podawany bezpośrednio do zmiany chorobowej. Zwykle stosuje się 0,2 ml zawiesiny na każdy centymetr kwadratowy powierzchni zmiany, przy czym całkowita dawka tygodniowa nie powinna przekraczać 1 ml.
• Choroby reumatyczne i ortopedyczne: Po podaniu miejscowym do stawu lub tkanek okołostawowych poprawa może utrzymywać się od kilku dni do kilku tygodni. Zwykle stosowane dawki wynoszą: 1–2 ml w przypadku dużych stawów (np. kolanowego, biodrowego, barkowego), 0,5-1 ml do średnich stawów (np. łokciowego, nadgarstkowego, skokowego), 0,25-0,5 ml do małych stawów (np. stawów dłoni i stóp).
• Zapalenie kaletki maziowej: W ostrym zapaleniu kaletki maziowej zwykle podaje się 1–2 ml preparatu. U wielu pacjentów poprawa następuje już po pierwszym wstrzyknięciu.
• Zapalenie pochewek ścięgnistych, zapalenie ścięgien i stany zapalne tkanek miękkich: Najczęściej stosowane dawki wynoszą od 0,5 do 1 ml. W razie potrzeby lekarz może zdecydować o powtórzeniu podania.

Stosowanie leku u dzieci wymaga szczególnej ostrożności. Dawkowanie ustala lekarz indywidualnie. Podczas długotrwałego leczenia konieczne jest monitorowanie wzrostu i rozwoju dziecka oraz czynności nadnerczy.

Po uzyskaniu poprawy lekarz może stopniowo zmniejszać dawkę do najmniejszej skutecznej. W przypadku długotrwałego leczenia nie należy nagle odstawiać preparatu, ponieważ może to prowadzić do wystąpienia niewydolności kory nadnerczy. Odstawianie leku powinno odbywać się stopniowo i pod kontrolą lekarza.

W przypadku jakichkolwiek wątpliwości dotyczących dawkowania lub sposobu podawania leku należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą.

Pominięcie dawki leku Diprophos

W przypadku pominięcia zaplanowanego podania nie należy stosować dawki podwójnej.

Przyjęcie większej niż zalecana dawki leku Diprophos, przedawkowanie

W przypadku przyjęcia zbyt dużej dawki Diprophos, należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą. Nie ma objawów klinicznych ostrego przedawkowania leku Diprophos. Przewlekłe przedawkowanie wywołuje objawy zespołu Cushinga.

Przerwanie stosowania leku Diprophos

Nie należy nagle przerywać leczenia po długotrwałym stosowaniu preparatu. Dawka powinna być zmniejszana stopniowo zgodnie z zaleceniami lekarza.

Diprophos – przeciwwskazania, środki ostrożności

Przeciwwskazania do stosowania leku Diprophos – nie należy stosować leku w następujących przypadkach:

• uczulenie na betametazon, inne kortykosteroidy lub którykolwiek składnik preparatu,
• grzybica uogólniona.

Dodatkowo nie należy stosować kortykosteroidów u pacjentów z:

• gruźlicą,
• osteoporozą,
• chwiejnością emocjonalną,
• chorobą wrzodową,
• jaskrą,
• wczesnym zespoleniem żył,
• cukrzycą,
• zespołem Cushinga,
• niewydolnością nerek,
• zakażeniami bakteryjnymi,
• zakażeniami wirusowymi,
• zakażeniami grzybiczymi,
• ciążą (zwłaszcza w pierwszych 3 miesiącach),
• zespołem błon szklistych po urodzeniu.

Środki ostrożności:

Przed rozpoczęciem stosowania leku Diprophos należy poinformować lekarza o wszystkich chorobach współistniejących. Szczególna ostrożność jest wymagana m.in. u pacjentów z guzem chromochłonnym nadnerczy. Leku nie wolno podawać dożylnie ani podskórnie. Nie jest on również przeznaczony do podawania zewnątrzoponowego, ponieważ takie zastosowanie kortykosteroidów wiązało się z występowaniem ciężkich powikłań neurologicznych, takich jak udar mózgu, uszkodzenie rdzenia kręgowego, porażenia czy utrata wzroku. 

Podobnie jak inne kortykosteroidy, Diprophos może wywoływać ciężkie reakcje alergiczne, w tym reakcje anafilaktyczne i anafilaktoidalne, niekiedy prowadzące do wstrząsu. Ryzyko jest większe u osób, u których podobne reakcje występowały w przeszłości. Ponieważ jeden ze składników leku szybko wchłania się do krwiobiegu, nawet po podaniu miejscowym mogą wystąpić działania obejmujące cały organizm. 

W przypadku podawania leku do stawu lub tkanek miękkich konieczne jest wcześniejsze wykluczenie zakażenia. Nasilający się ból, obrzęk, gorączka lub pogorszenie ruchomości stawu mogą świadczyć o rozwijającym się zakażeniu i wymagają pilnej konsultacji lekarskiej. Kortykosteroidów nie należy podawać do zakażonych lub niestabilnych stawów ani bezpośrednio do ścięgien, ponieważ może to zwiększać ryzyko ich uszkodzenia lub zerwania. Po dostawowym podaniu leku zaleca się oszczędzanie leczonego stawu nawet wtedy, gdy dolegliwości ustąpią. 

Podczas długotrwałego leczenia może być konieczne dostosowywanie dawki, szczególnie w okresach zwiększonego stresu dla organizmu, takich jak ciężkie zakażenia, urazy czy zabiegi operacyjne. Po zakończeniu terapii pacjent może wymagać kontroli lekarskiej nawet przez rok, ponieważ działanie kortykosteroidów na nadnercza może utrzymywać się przez długi czas. Leku nie należy odstawiać nagle – dawkę należy zmniejszać stopniowo zgodnie z zaleceniami lekarza. 

Kortykosteroidy mogą osłabiać odporność i maskować objawy zakażeń, utrudniając ich rozpoznanie. W czasie leczenia wzrasta podatność na nowe infekcje. Osoby otrzymujące dawki osłabiające układ odpornościowy powinny unikać kontaktu z chorymi na ospę wietrzną lub odrę, a w razie narażenia na zakażenie skontaktować się z lekarzem. W okresie leczenia nie należy wykonywać niektórych szczepień, zwłaszcza podczas stosowania dużych dawek kortykosteroidów, ponieważ odpowiedź organizmu na szczepienie może być niewystarczająca, a ryzyko działań niepożądanych większe. 

Długotrwałe stosowanie kortykosteroidów może prowadzić do rozwoju zaćmy, jaskry oraz zwiększać ryzyko zakażeń oczu. W przypadku wystąpienia nieostrego widzenia lub innych zaburzeń wzroku należy skontaktować się z lekarzem. Szczególną ostrożność należy zachować u osób z opryszczką oka, ponieważ istnieje ryzyko uszkodzenia rogówki. Lek może również wpływać na gospodarkę wodno-elektrolitową organizmu, powodując zatrzymywanie wody i sodu, zwiększenie ciśnienia tętniczego, utratę potasu oraz zwiększone wydalanie wapnia. W niektórych przypadkach lekarz może zalecić ograniczenie soli w diecie lub dodatkową suplementację potasu. Podczas leczenia mogą wystąpić zaburzenia psychiczne, takie jak zmiany nastroju, drażliwość, niepokój czy nasilenie istniejących zaburzeń psychicznych. Ostrożność jest również konieczna u pacjentów z chorobą wrzodową, nieswoistym zapaleniem jelit, niewydolnością nerek, nadciśnieniem tętniczym, osteoporozą, miastenią, niedoczynnością tarczycy lub marskością wątroby. 

U dzieci i młodzieży długotrwałe stosowanie kortykosteroidów może hamować wzrost i rozwój oraz wpływać na naturalne wytwarzanie hormonów przez organizm, dlatego pacjenci z tej grupy wiekowej wymagają regularnej kontroli lekarskiej. U niektórych osób lek może także wpływać na liczbę i ruchliwość plemników. 

Pełna informacja o środkach ostrożności znajduje się w ulotce.

Interakcja z innymi lekami

Leki mogą wchodzić ze sobą w interakcje, co może wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność ich stosowania. Należy poinformować lekarza o wszystkich obecnie i w przeszłości stosowanych lekach, oraz o preparatach, które pacjent planuje przyjmować w najbliższym czasie.

Aby poznać interakcje leku Diprophos z innymi lekami, należy zapoznać się z ulotką. Warto też zrobić przegląd przyjmowanych leków i omówić potencjalne interakcje wspólnie z lekarzem lub farmaceutą.

Stosowanie Diprophos w ciąży i w okresie karmienia piersią

W przypadku ciąży, jej podejrzenia lub planowania oraz w przypadku karmienia piersią należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą. Dotychczas nie przeprowadzono odpowiednich badań oceniających wpływ kortykosteroidów na płodność u ludzi, dlatego decyzja o zastosowaniu leku w ciąży zawsze wymaga indywidualnej oceny korzyści dla matki oraz potencjalnego ryzyka dla rozwijającego się dziecka.

Szczególną ostrożność należy zachować podczas stosowania kortykosteroidów po 32. tygodniu ciąży, ponieważ dostępne dane nie pozwalają jednoznacznie potwierdzić bezpieczeństwa takiego postępowania. W każdym przypadku lekarz powinien rozważyć, czy oczekiwane korzyści z leczenia przewyższają możliwe zagrożenia dla matki i płodu. Ponieważ kortykosteroidy mogą przenikać przez łożysko, dzieci matek leczonych tymi lekami w czasie ciąży powinny pozostawać pod odpowiednią obserwacją po urodzeniu. Dotyczy to zwłaszcza kobiet otrzymujących duże dawki kortykosteroidów. U noworodków mogą wystąpić objawy przejściowej niedoczynności nadnerczy, a także istnieje ryzyko rozwoju wrodzonej zaćmy. Z tego względu lekarz może zalecić odpowiednie badania kontrolne po narodzinach dziecka. 

Kortykosteroidy przenikają do mleka kobiecego. Ze względu na możliwość wystąpienia działań niepożądanych u karmionego dziecka lekarz może zalecić przerwanie karmienia piersią lub zakończenie leczenia. Decyzja ta jest podejmowana indywidualnie po uwzględnieniu korzyści wynikających z leczenia dla matki oraz potencjalnego ryzyka dla dziecka.

Diprophos a prowadzenie pojazdów 

Lek nie wpływa lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. 

Diprophos – skutki uboczne 

Stosując lek Diprophos, należy wziąć po uwagę, że podobnie jak każdy inny lek, może on powodować skutki uboczne o różnym nasileniu, chociaż nie każdy pacjent ich doświadczy. Działania niepożądane leku zależą od czasu trwania leczenia i dawki. Zazwyczaj są odwracalne lub możliwe do zminimalizowania przez zmniejszenie dawki. 

Do możliwych skutków ubocznych leku Diprophos należą m.in.:

• zatrzymanie płynów w organizmie,
• nadciśnienie tętnicze,
• osłabienie mięśni,
• osteoporoza,
• zerwanie ścięgna,
• wrzód żołądka lub dwunastnicy (z ryzykiem krwawienia),
• zapalenie trzustki,
• utrudnione gojenie się ran,
• ścieńczenie i osłabienie skóry,
• bóle głowy,
• rozwój zespołu Cushinga (tzw. zespół cushingoidalny),
• zwiększenie stężenia glukozy we krwi lub ujawnienie cukrzycy,
• zaćma,
• jaskra,
• zmiany nastroju, bezsenność lub depresja.

Podane przykłady nie wyczerpują listy możliwych działań niepożądanych. Aby zapoznać się z pełną listą rzadziej występujących skutków ubocznych, należy przeczytać ulotkę leku.

Jak przechowywać lek Diprophos?

Po zakupie leku należy sprawdzić w ulotce, w jakich warunkach powinien być on przechowywany, ponieważ niewłaściwe przechowywanie może wpływać na skuteczność jego działania. 

Ile kosztuje lek Diprophos? Cena, refundacja, dostępność w aptekach

Jeśli lek Diprophos znajduje się na liście refundacyjnej, to jego cena będzie zależała od wskazanej tam ceny urzędowej i poziomu odpłatności oraz informacji, jakie lekarz umieści na recepcie. 

Jeśli leku Diprophos nie ma w wykazie leków refundowanych, to jego cena może różnić się w zależności od apteki.

Diprophos jest silnie działającym preparatem kortykosteroidowym przeznaczonym do leczenia wielu chorób zapalnych, alergicznych i autoimmunologicznych. Dzięki połączeniu dwóch estrów betametazonu zapewnia szybkie i długotrwałe działanie terapeutyczne. Ze względu na możliwość wystąpienia licznych działań niepożądanych leczenie wymaga ścisłego nadzoru lekarskiego oraz regularnej kontroli stanu zdrowia pacjenta. E-receptę na lek Diprophos można uzyskać podczas e-konsultacji na Receptomat.pl. 

Tekst nie ma charakteru porady lekarskiej ani promocji leku. Należy zapoznać się z ulotką bądź skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą przed jego użyciem.