Czy Ozempic zwiększa ryzyko niedocukrzenia przy jednoczesnym stosowaniu insuliny lub pochodnych sulfonylomocznika?

mgr farm. Aleksandra Kowalczyk

Tak — Ozempic może zwiększać ryzyko niedocukrzenia, jeśli jest stosowany razem z insuliną albo pochodnymi sulfonylomocznika. Sam semaglutyd, czyli substancja czynna Ozempicu, zwykle nie wywołuje istotnej hipoglikemii w monoterapii, ale w terapii skojarzonej ryzyko wyraźnie rośnie. Najważniejsze jest to, że problem wynika głównie z działania leków towarzyszących, ponieważ to insulina i pochodne sulfonylomocznika bezpośrednio obniżają poziom glukozy we krwi.

Ozempic należy do grupy agonistów receptora GLP-1 i jest stosowany przede wszystkim w leczeniu cukrzycy typu 2. Jego działanie samo w sobie rzadko prowadzi do niedocukrzenia. Sytuacja zmienia się jednak wtedy, gdy pacjent przyjmuje go równocześnie z lekami, które mają większy potencjał wywoływania hipoglikemii. Dotyczy to szczególnie insuliny oraz pochodnych sulfonylomocznika, takich jak na przykład glimepiryd, gliklazyd, glipizyd czy glibenklamid.

W praktyce oznacza to, że po dołączeniu Ozempicu do dotychczasowego leczenia, lekarz może rozważyć zmniejszenie dawki insuliny albo pochodnej sulfonylomocznika. Takie postępowanie ma ograniczyć ryzyko zbyt dużego spadku glikemii. Pacjent nie powinien robić tego samodzielnie, ponieważ dawkowanie zawsze wymaga indywidualnej oceny. Znaczenie ma między innymi wyjściowy poziom cukru, stosowane dawki innych leków, dieta, aktywność fizyczna oraz choroby współistniejące.

Szczególną ostrożność trzeba zachować na początku leczenia Ozempicem oraz po zwiększeniu dawki, ponieważ to właśnie wtedy organizm dostosowuje się do nowej terapii. W tym okresie zwykle zaleca się częstsze monitorowanie stężenia glukozy we krwi. Samokontrola glikemii pomaga szybciej wychwycić pierwsze objawy niedocukrzenia i odpowiednio wcześnie zareagować. Do typowych objawów hipoglikemii należą drżenie, potliwość, uczucie głodu, osłabienie, zawroty głowy, kołatanie serca, splątanie oraz zaburzenia widzenia. U części osób objawy mogą być mniej charakterystyczne, dlatego tak ważna jest uważna obserwacja organizmu. Ciężka hipoglikemia może być stanem zagrożenia zdrowia i czasem wymaga pomocy drugiej osoby.